Głuchoniewidomy to człowiek, u którego występuje równoczesne, poważne uszkodzenie słuchu i wzroku. Napotyka on bardzo duże trudności w poruszaniu się, komunikacji z innymi ludźmi oraz pozyskiwaniu informacji. Może kontaktować się z otoczeniem używając specjalnych metod, takich, jak: dotykowy alfabet Lorma, kreślenie drukowanych liter łacińskich na dłoni, znaki języka migowego i alfabet palcowy głuchych odbierane wzrokiem lub dotykiem oraz mowa ustna odbierana przy pomocy aparatu słuchowego lub czytana z ruchu warg.
Środowisko osób głuchoniewidomych jest silnie zróżnicowane. Można je podzielić na cztery główne grupy:
- osoby niewidzące i słabo słyszące,
- osoby niesłyszące i słabo widzące,
- osoby bardzo słabo widzące i bardzo słabo słyszące,
- osoby zupełnie nie widzące i zupełnie nie słyszące.
Z uszkodzeniem zmysłów można się urodzić, ale może ono być także spowodowane przez choroby (w tym genetyczne), urazy lub po prostu starość. Osoba głuchoniewidoma nie jest w stanie zrekompensować uszkodzenia słuchu wzrokiem (jak niesłyszący), ani wzroku - słuchem (jak niewidomi). Potrzebuje więc ona specjalnej pomocy w wykonywaniu czynności życia codziennego, w kontaktach międzyludzkich, w kształceniu się oraz w podejmowaniu i wykonywaniu pracy. Taką pomocą służą głuchoniewidomym przeszkoleni tłumacze-przewodnicy.
W Towarzystwie Pomocy Głuchoniewidomym zarejestrowanych jest około 2000 osób z równoczesnym uszkodzeniem słuchu i wzroku . Szacuje się jednak, że w Polsce może żyć nawet 7000 ludzi dotkniętych tą niepełnosprawnością.
